หลังจากได้คะแนน MADRS: ขั้นตอนถัดไปและแบบบันทึกเตรียมไปพบแพทย์
การได้รับ คะแนน MADRS ของคุณ ถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ คุณได้ก้าวไปอีกขั้นเพื่อทำความเข้าใจสภาพอารมณ์ของคุณ และตอนนี้คุณมีตัวเลขอยู่ตรงหน้า แต่สิ่งนี้มักนำไปสู่คำถามสำคัญ: จะทำอย่างไรกับข้อมูลนี้ดี?
โดย Elias Monroe | อัปเดต 3 พฤศจิกายน 2026. ข้อมูลเพื่อการศึกษา ไม่ใช่การประเมินทางคลินิก
หลังจากได้คะแนน MADRS ขั้นตอนถัดไปที่มีประโยชน์คือเชื่อมผลนั้นกับความกังวลที่คุณมีจริง และกับความช่วยเหลือที่คุณต้องการ ไม่จำเป็นต้องตีความตัวเลขทุกตัวให้เสร็จก่อนค่อยขอความช่วยเหลือ หากคุณใช้ การประเมิน MADRS ออนไลน์ ให้บอกผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพว่าคุณทำแบบนี้ด้วยตนเองบนเว็บไซต์ แบบวัดต้นฉบับให้ผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกเป็นผู้ให้คะแนน และงานวิจัยเกี่ยวกับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกไม่ได้ยืนยันความถูกต้องของรูปแบบบนเว็บไซต์นี้โดยอัตโนมัติ [1–3]
ตรวจความปลอดภัยก่อนวางแผนนัดหมาย
หากคุณอาจลงมือตามความคิดฆ่าตัวตายหรือความคิดทำร้ายตนเอง รักษาความปลอดภัยของตนเองไว้ไม่ได้ หรือกำลังอยู่ในอันตรายทันที ให้ติดต่อบริการฉุกเฉินในพื้นที่หรือบริการช่วยเหลือในภาวะวิกฤตโดยทันที หากทำได้ ให้ขอคนที่คุณไว้ใจอยู่เป็นเพื่อนกับคุณ การนัดหมายตามปกติ แบบสอบถามอีกชุด หรือรายงานจากปัญญาประดิษฐ์ ไม่ใช่สิ่งทดแทนความช่วยเหลือเร่งด่วนจากคนจริง
เรื่องนี้ใช้กับคะแนนรวมทุกระดับ ผลที่ต่ำไม่สามารถตัดความเสี่ยงออกไปได้ และคุณไม่จำเป็นต้องมีผลที่สูงเพื่อเป็นเหตุผลในการขอความช่วยเหลือ เว็บไซต์จะเปลี่ยนป้ายระดับความรุนแรงตามปกติเป็น “ข้อควรระวังเรื่องความคิดฆ่าตัวตาย” เมื่อข้อเกี่ยวกับความคิดฆ่าตัวตายมีคำตอบที่ไม่ใช่ศูนย์ ข้อความนั้นเป็นตัวชี้นำด้านความปลอดภัย ไม่ใช่การประเมินความเสี่ยงที่ครบถ้วน หากข้อความนั้นไม่ปรากฏ แต่คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย ก็ให้ขอความช่วยเหลืออยู่ดี
สำหรับความกังวลที่ไม่มีอันตรายทันที ให้ติดต่อผู้ให้บริการด้านสุขภาพที่มีคุณสมบัติ และอธิบายสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หากสถานการณ์เปลี่ยนไประหว่างที่คุณรอ ให้ติดต่อบริการนั้นอีกครั้งและอธิบายสิ่งที่เปลี่ยนไป ถามว่าควรทำอย่างไรหากต้องการความช่วยเหลือนอกเวลานัดตามปกติ อย่ารอให้หมวดของแบบทดสอบเปลี่ยนไปก่อนรายงานอาการที่แย่ลงหรือความกังวลด้านความปลอดภัย

เข้าใจสิ่งที่คุณจะนำไปสู่การสนทนา
ชื่อเต็มของ MADRS คือ มาตรา MADRS (Montgomery-Åsberg Depression Rating Scale) แบบวัดต้นฉบับมี 10 ข้อที่ผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกเป็นผู้ให้คะแนน แต่ละข้อให้คะแนน 0–6 คะแนนรวมอยู่ที่ 0–60 [1,2] วัตถุประสงค์ของแบบวัดรวมถึงการวัดการเปลี่ยนแปลงของอาการซึมเศร้า
ผลจากเว็บไซต์ของคุณเป็นการรายงานตนเองที่ทำในบริบทต่างจากการสัมภาษณ์โดยผู้เชี่ยวชาญทางคลินิก ให้เก็บตัวเลขที่ตรงกัน ป้ายที่แสดง และวันที่ไว้ รวมทั้งคำตอบหากยังเรียกดูได้ อย่าเขียนผลใหม่ให้กลายเป็นคำของแบบวัดอื่น หากคุณไม่แน่ใจว่าข้อใดใช้กับคุณอย่างไร ให้จดความไม่แน่ใจนั้นไว้ แทนที่จะตัดสินว่าต้องมีคำตอบที่มั่นใจกว่า
สำหรับนิยามของช่วงคะแนน และความแตกต่างสำคัญระหว่างป้ายบนเว็บไซต์กับเกณฑ์จำแนกที่ตีพิมพ์ ให้ใช้ คู่มือแปลผลคะแนน MADRS การกระทำถัดไปของคุณยังขึ้นกับอาการ การทำหน้าที่ และความปลอดภัย นำความกังวลที่สำคัญต่อคุณไปด้วย แม้ป้ายที่แสดงจะดูไม่สอดคล้องกับประสบการณ์ของคุณ

สิบด้านที่ให้คะแนน ได้แก่ ความเศร้าที่ปรากฏ ความเศร้าที่รายงาน ความตึงเครียดภายใน การนอนลดลง ความอยากอาหารลดลง ปัญหาในการมีสมาธิ อ่อนเพลีย (ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงและอ่อนแรง) ไม่สามารถรู้สึกได้ ความคิดในแง่ร้าย และความคิดฆ่าตัวตาย [2] นำคำถามเกี่ยวกับด้านที่ให้คะแนนได้ยากไปด้วย ชื่อเหล่านี้ไม่ใช่บทคำถามสำหรับการสัมภาษณ์โดยผู้เชี่ยวชาญทางคลินิก
Montgomery และ Åsberg รายงานความเชื่อมั่นระหว่างผู้ประเมินในระดับสูง และความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการให้คะแนนภาวะซึมเศร้าของ Hamilton ในงานวิจัยที่พัฒนาแบบวัดนี้ [1] ข้อมูลนั้นสนับสนุนให้พูดคุยเกี่ยวกับแบบวัดต้นฉบับที่ผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกเป็นผู้ให้คะแนน ไม่ใช่การยืนยันความถูกต้องของเว็บไซต์นี้ การออกแบบมุ่งตรวจจับการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวกับการรักษา ดังนั้นผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกอาจใช้คะแนนเหล่านี้ในการประเมินติดตามผลที่กว้างกว่า
อธิบายระยะเวลา การทำหน้าที่ และคำถามด้านสุขภาพอื่น ๆ
NICE แนะนำให้การประเมินพิจารณาอาการ ประวัติ การดำเนินของอาการ และการทำหน้าที่ แทนที่จะอาศัยการนับจำนวนอาการเป็นหลัก [4] ให้เล่าว่าความกังวลส่งผลต่องานที่คุ้นเคย ความสัมพันธ์ การนอน หรือการมีส่วนร่วมอย่างไร ผู้เชี่ยวชาญจึงถามคำถามที่ไปไกลกว่าคะแนนรวมได้
NIMH ระบุว่ายาบางชนิดและภาวะทางกายบางอย่างอาจทำให้เกิดอาการที่คล้ายภาวะซึมเศร้า [5] นำข้อมูลสุขภาพและการรักษาที่เกี่ยวข้องไปในการนัดหมาย แทนที่จะตัดสินสาเหตุด้วยตนเอง คำบอกเล่าที่กระชับว่าเริ่มเมื่อใด คงอยู่แค่ไหน และกระทบอย่างไร ช่วยให้ผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกตัดสินว่าต้องประเมินเพิ่มเติมเรื่องใด
ทำสรุปหนึ่งหน้าสำหรับการนัดหมาย
บันทึกสั้น ๆ ช่วยให้คุณพูดสิ่งที่สำคัญได้ แม้การพูดจะรู้สึกยาก สิ่งต่อไปนี้เป็นแบบวางแผนที่ยังว่างอยู่ ไม่ใช่เวชระเบียนที่กรอกเสร็จแล้ว เขียนเฉพาะสิ่งที่คุณรู้ “ไม่แน่ใจ” เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ คุณไม่จำเป็นต้องกรอกทุกช่องก่อนติดต่อ
| ช่อง | สิ่งที่ควรนำมาหรือเขียน | ตัวอย่างประโยค |
|---|---|---|
| รายละเอียดการประเมิน | ชื่อ รูปแบบเว็บไซต์/รายงานตนเองหรือรูปแบบที่ผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกให้คะแนน วันที่ ผลที่ตรงกัน | “ฉันทำแบบนี้ด้วยตนเองทางออนไลน์” |
| คำตอบรายข้อ | คำตอบของคุณ หรือส่วนที่คุณให้คะแนนได้ยาก | “คำถามนี้ไม่ค่อยเข้ากับประสบการณ์ของฉัน” |
| ความกังวลหลัก | สิ่งที่ทำให้คุณใช้แบบสอบถาม | “เรื่องที่ฉันต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดคือ…” |
| ลำดับเวลา | ความกังวลเริ่มเมื่อใด และอะไรเปลี่ยนไป | “เริ่มจัดการได้ยากขึ้นเมื่อ…” |
| การทำหน้าที่ประจำวัน | ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมจากงาน บ้าน ความสัมพันธ์ หรือการดูแลตนเอง | “ฉันกำลังลำบากที่จะ…” |
| บริบทสุขภาพ | ยาที่ใช้อยู่ ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร ประวัติสุขภาพที่เกี่ยวข้อง และการดูแลที่มีอยู่ | “รบกวนช่วยดูว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องหรือไม่” |
| ความปลอดภัย | ความคิดหรือสถานการณ์ที่ทำให้คุณกังวล โดยพูดตรง ๆ | “ฉันต้องการความช่วยเหลือเพื่อให้ปลอดภัย” |
| คำถาม | สิ่งที่คุณต้องการให้ชัดเจนก่อนจากไป | “ต่อไปควรเกิดอะไรขึ้น และฉันควรติดต่อใคร?” |
แยกผลคะแนนออกจากข้อสังเกตของคุณเอง “คะแนนของฉันคือ [ตัวเลข]” เป็นข้อเท็จจริงที่รายงาน “เว็บไซต์พิสูจน์ว่าทำไมฉันจึงรู้สึกแบบนี้” เป็นข้อสรุปที่ผลคะแนนยืนยันไม่ได้ หากคุณมีรายงานจากปัญญาประดิษฐ์ ให้ทำเครื่องหมายว่าสร้างโดยปัญญาประดิษฐ์ และนำคำตอบต้นฉบับไปด้วย คุณขีดฆ่าประโยคที่เห็นว่าไม่ถูกต้องได้ แทนที่จะรู้สึกว่าต้องปกป้องประโยคนั้น

เริ่มการสนทนาด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย
คุณอาจพูดว่า “ฉันทำแบบสอบถามออนไลน์ที่ใช้ชื่อข้อของ MADRS นี่คือความกังวลที่ทำให้ฉันลองทำ และนี่คือวิธีที่มันส่งผลต่อชีวิตของฉัน” จากนั้นยกตัวอย่างที่สำคัญที่สุด นี่เป็นประโยคเปิดที่แนะนำ ไม่ใช่ข้อกำหนดว่าต้องพูดด้วยคำศัพท์เทคนิค
ใช้บันทึกของคุณหรือขอให้หยุดพักได้ หากคุณต้องการการสนับสนุนและบริการนั้นอนุญาต ให้พาคนที่คุณไว้ใจมาด้วย ตัดสินใจว่าคุณต้องการให้คนนั้นช่วยเรื่องใด เช่น ช่วยจำคำถามหรือจดบันทึก คุณขอคุยเรื่องที่ละเอียดอ่อนเป็นการส่วนตัวได้ด้วย เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับคนอื่นเฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องและเหมาะสม
ขอคำอธิบายในภาษาที่คุณเข้าใจ คำถามที่มีประโยชน์ ได้แก่ “ควรพิจารณาอะไรอีกบ้าง?” “ผลนี้เปลี่ยนอะไรในการประเมินของคุณหรือไม่?” “ทางเลือกใดเหมาะสมที่จะนำมาคุย?” และ “ฉันควรทำอย่างไรหากสิ่งต่าง ๆ แย่ลงก่อนการติดต่อครั้งถัดไป?” หากคุณจากไปโดยยังไม่แน่ใจเรื่องขั้นตอนถัดไป ให้ขอให้บริการชี้แจงว่าคุณควรติดต่อใครและเมื่อใด
![]()
ระหว่างรอ เลือกการสนับสนุนที่เหมาะกับสถานการณ์
หากไม่มีเหตุฉุกเฉินด้านความปลอดภัยในทันที คุณอาจเดินสั้น ๆ ในแบบที่สบาย ฟังเพลงที่คุ้นเคย ใช้การหายใจอย่างแผ่วเบาหากรู้สึกว่าช่วยได้ หรือติดต่อคนที่คุณไว้ใจ สิ่งเหล่านี้เป็นทางเลือกเพื่อให้สงบลงระหว่างจัดความช่วยเหลือ ไม่ใช่การรักษาที่คะแนนรวม MADRS ยืนยันไว้ และไม่ควรทำให้การดูแลเร่งด่วนล่าช้า หากกิจกรรมใดทำให้คุณรู้สึกแย่ลง หรือไม่เหมาะกับสุขภาพหรือสภาพแวดล้อมของคุณ ให้หลีกเลี่ยงกิจกรรมนั้น
หากการค้นหาซ้ำหรือการทำแบบทดสอบซ้ำทำให้คุณทุกข์ใจมากขึ้น คุณสามารถวางหน้าจอไว้ก่อน แล้วกลับไปทำการที่เป็นรูปธรรม เช่น นัดหมายหรือเขียนความกังวลหนึ่งข้อ ไม่มีหน้าที่จะต้องได้คะแนนอีกชุดก่อนการปรึกษา คนที่อยู่ด้วยช่วยในขั้นตอนที่ใช้การได้ “อยู่เป็นเพื่อนฉันขณะที่ฉันโทรได้ไหม?” มักชัดกว่าการขอให้เขาตีความคะแนน
คุณอาจต้องการความเชื่อมโยงอย่างต่อเนื่องด้วย ศูนย์ชุมชนหรือองค์กรด้านสุขภาพจิตเป็นที่สำหรับถามเกี่ยวกับกลุ่มสนับสนุนโดยเพื่อน ตรวจว่าใครเป็นผู้ดูแลกลุ่ม ความเป็นส่วนตัวถูกจัดการอย่างไร และมีความช่วยเหลืออะไรหากมีคนเริ่มทุกข์ใจ การสนับสนุนโดยเพื่อนให้ความเชื่อมโยงได้ แต่ไม่ได้แทนที่การประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญหรือบริการช่วยเหลือในภาวะวิกฤต คุณไม่จำเป็นต้องบอกคะแนนหรือประวัติส่วนตัวเพื่อถามเกี่ยวกับรูปแบบของกลุ่ม
ถามเรื่องการติดตามผลโดยไม่เลือกการรักษาจากคะแนน
ผู้เชี่ยวชาญสามารถพิจารณาประวัติ อาการ ความปลอดภัย และความต้องการของคุณ ควบคู่กับผลแบบสอบถามใด ๆ อย่าเริ่ม หยุด หรือเปลี่ยนการรักษาโดยอาศัยคะแนนรวมจากเว็บไซต์ หรือการเปลี่ยนแปลงระหว่างคะแนนรวมสองครั้ง
เมื่อติดต่อนักบำบัด คุณถามได้เกี่ยวกับคุณวุฒิวิชาชีพ ประสบการณ์กับความกังวลของคุณ แนวทางที่ใช้ ค่าใช้จ่าย ช่วงเวลาที่รับ และวิธีจัดการเรื่องเร่งด่วน ข้อกำหนดและการจัดบริการแตกต่างกันตามพื้นที่ จึงควรยืนยันรายละเอียดโดยตรงกับผู้ให้บริการ การสนทนาเบื้องต้นเป็นโอกาสสำหรับถามคำถาม ไม่ใช่หลักฐานว่ามีการเลือกการรักษาให้คุณแล้ว
ก่อนจบการสนทนาทางคลินิก พยายามเข้าใจการกระทำถัดไปที่ตกลงกัน ใครเป็นผู้รับผิดชอบ และควรทำอย่างไรหากคุณเข้าถึงสิ่งนั้นไม่ได้ หากมีการแนะนำให้ติดตาม ให้ถามว่าควรใช้เครื่องมือใด วิธีดำเนินการแบบใด และบ่อยเพียงใด MADRS ต้นฉบับถูกออกแบบให้ไวต่อการเปลี่ยนแปลง [1] แต่สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้การเปลี่ยนแปลงของคะแนนที่บันทึกเองกลายเป็นข้อพิสูจน์ว่าการรักษาได้ผล
เอกสารอ้างอิง
[1] Montgomery SA, Åsberg M. A new depression scale designed to be sensitive to change. British Journal of Psychiatry, 1979;134(4):382–389. doi: 10.1192/bjp.134.4.382.
[2] Tran HTT et al. Validation of the Vietnamese version of the MADRS in rheumatoid arthritis patients. PLOS Mental Health, 2025;2(7):e0000277. doi: 10.1371/journal.pmen.0000277.
[3] Bondolfi G et al. Self- and clinician-rated MADRS: evaluation in clinical practice. Journal of Affective Disorders, 2010;121(3):268–272. doi: 10.1016/j.jad.2009.06.037.
[4] National Institute for Health and Care Excellence. 2022. Depression in adults: treatment and management. NG222. NICE.
[5] National Institute of Mental Health. 2024. Depression. NIMH.
[6] Müller MJ et al. 2003. Differentiating moderate and severe depression using the MADRS. Journal of Affective Disorders. doi: 10.1016/s0165-0327(02)00120-9.
จากไปพร้อมขั้นตอนถัดไปที่ชัดเจน
ขั้นตอนถัดไปของคุณอาจเป็นการสนับสนุนด้านความปลอดภัยทันที การจัดนัดปรึกษา หรือการทำตามแผนที่ตกลงไว้กับผู้เชี่ยวชาญทางคลินิกแล้ว ตัวเลขเป็นข้อมูลเพียงชิ้นหนึ่ง และคำบอกเล่าของคุณเองก็สำคัญ หากคุณต้องการบันทึกสำหรับการนัดหมายในอนาคต คู่มือการติดตามข้อสังเกตจาก MADRS มุ่งเน้นการแยกผลคะแนนออกจากบริบท
คุณไม่จำเป็นต้องหาคำตอบของทุกคำถามให้ครบก่อนขอรับการดูแล เริ่มจากความกังวลที่คุณต้องการความช่วยเหลือ เก็บผลต้นฉบับไว้ และถามว่าต่อไปควรเกิดอะไรขึ้น หากสถานการณ์เปลี่ยนไป ให้ติดต่อบริการที่เหมาะสมอีกครั้ง แทนที่จะรอให้คะแนนบอกคุณว่าสมควรได้รับความช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
คะแนน MADRS ที่สูงคืออะไร?
ไม่มีเกณฑ์คะแนนสูงที่เป็นสากลเพียงค่าเดียว Müller และคณะพบว่าคะแนน 31 แยกการให้คะแนนระดับปานกลางและระดับรุนแรงได้ดีที่สุด เมื่อเทียบกับความประทับใจทางคลินิกโดยรวม ในตัวอย่างผู้ป่วยโรคซึมเศร้า 85 คน และพวกเขาแนะนำให้ตรวจสอบความถูกต้องเพิ่มเติม การศึกษาเรื่องการสงบของอาการตอบคนละคำถาม และใช้นิยามที่ต่างกัน กฎจากงานวิจัยเหล่านี้ถ่ายโอนไปใช้กับคะแนนรวมที่ทำเองบนเว็บไซต์ไม่ได้ คู่มือแปลผลอีกฉบับอธิบายแถบที่เว็บไซต์แสดง [6]
เมื่อภาวะซึมเศร้าหนักมาก ควรทำอย่างไร?
หากคุณรักษาความปลอดภัยของตนเองไว้ไม่ได้ หรืออาจลงมือตามความคิดทำร้ายตนเอง ให้ติดต่อบริการฉุกเฉินในพื้นที่หรือบริการช่วยเหลือในภาวะวิกฤตโดยทันที หากไม่เป็นเช่นนั้น ให้ติดต่อผู้ให้บริการด้านสุขภาพที่มีคุณสมบัติ อธิบายอาการและผลกระทบ และถามเกี่ยวกับขั้นตอนถัดไปกับความช่วยเหลือระหว่างรอ อย่ารอให้คะแนนแบบสอบถามสูงขึ้น